بررسی نقش شهر هوشمند در ارتقای تابآوری شهری در برابر مخاطرات محیطی (مطالعه موردی: شهر زنجان)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
2 گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
doi
10.22067/geoeh.2025.94757.1600چکیده
با توجه به گسترش شهرنشینی و شدتیافتن مخاطرات محیطی، تابآوری شهری بهعنوان راهبردی کلان برای مدیریت بحران و پایداری شهری مطرح شده است. همزمان، مفهوم شهر هوشمند با تکیه بر فناوریهای نوین، بستری مناسب برای ارتقای تابآوری در برابر مخاطرات طبیعی و انسانی فراهم میآورد.پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش مؤلفههای شهر هوشمند در ارتقای تابآوری شهری در شهر زنجان انجام شده است. روش تحقیق از نوع ترکیبی کیفی-کمّی است؛ در بخش کیفی، مؤلفههای کلیدی از طریق تحلیل نظری استخراج و با استفاده از روش دلفی اعتبارسنجی شد. سپس در بخش کمّی، مدلیابی معادلات ساختاری با نرمافزار PLS جهت تحلیل اثرات مؤلفههای شناساییشده بر تابآوری شهری صورت گرفت. نتایج نشان داد که همه ابعاد شهر هوشمند اثر مثبت و معناداری بر تابآوری شهری دارند. در این میان، حملونقل هوشمند، مدیریت داده و تحلیل، و زیرساختهای هوشمند بیشترین اثرگذاری را داشتند.ضریب کلی تأثیر شهر هوشمند بر تابآوری شهری برابر با 0.8846 به دست آمد که بیانگر قدرت بالای این متغیر در افزایش ظرفیتهای تابآورانه شهر زنجان است.بنابراین یافتهها بر اهمیت تلفیق فناوریهای نوین با سیاستگذاری و برنامههای توسعه شهر زنجان تأکید دارد و نشان میدهد که شهر هوشمند میتواند نقشی اساسی در ایجاد شهری مقاوم، سازگار و پایدار آن ایفا کند.