نقد و بررسی شبهات مربوط به ناسازگاری قاعده لطف با شئون و فوائد امام غائب

نویسندگان

1 دانش آموخته سطح 4 کلام اسلامی، قم، ایران

2 دانشجوی دکتری دانشگاه قم، ایران

doi
10.22034/kalam.2023.429
چکیده

امامت یکی از اصول اعتقادی شیعه است که دارای مسائل مختلفی از جمله وجوب تعیین یا نصب امام است، متکلمان امامیه با ادله مختلف، قائل به وجوب عقلی نصب امام از طرف خداوند متعال هستند. از جمله این ادله قاعده لطف است. این دیدگاه در طول تاریخ و عصر حاضر توسط مخالفان شیعه مورد هجمه شبهات مختلف قرار گرفته است. از جمله آثاری که در این فضا، به طرح اشکالاتی در زمینه امامت، پرداخته است، کتاب «تئوری امامت در ترازوی نقد» تالیف آقای حجت الله نیکویی می باشد. بخشی از این شبهات مربوط به ناسازگاری قاعده لطف و شئون و فوائد امام (ع) در عصر غیبت است. در این مقاله با استفاده از روش عقلی_تحلیلی، ابتدا تقریر دلیل لطف برای اثبات ضرورت امامت بیان شده و سپس پنج شبهه مطرح شده درباره شئون و فوائد امام را پاسخ گفته‌ایم و اثبات کردیم که امام لطفی است که بر اساس حکمت الهی نصب او واجب است و غیبت امام، با لطف بودنش ناسازگار نیست و علی‌رغم محرومیت مردم از برکات حضور او، این مساله مانع بهره‌مندی ایشان از برکات وجودی امام در عصر غیبت نمی‌باشد؛ بلکه صرف وجود امام باعث ثبات و استقرار زمین است و ایشان باعث امنیت اهل زمین و واسطه فیض الهی است و انسان‌ها همانند خورشید پشت ابر از او بهره‌مند می‌شوند.