ارزیابی تغییرات مکانی-زمانی کاربری اراضی بر اساس شاخصهای کیفی اکولوژیکی (مطالعه موردی: حوضه دریاچه زریبار)
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم و مهندسی محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
2 دانشجوی دکترای محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
doi
10.22067/geoeh.2024.86012.1446چکیده
فناوری سنجشازدور میتواند به طور عینی و کمی تغییرات مکانی-زمانی کیفیت محیط زیست را ارزیابی کند. پی بردن به کیفیت محیط زیست منطقه ای و تغییرات اکولوژیکی برای نظارت و مدیریت محیطزیست و برنامه ریزی ساختوساز شهری بسیار مهم است. به منظور ارزیابی تغییرات مکانی-زمانی کیفیت محیطزیست در حوضه دریاچه زریبار از تصاویر لندست سالهای 1998، 2010 و 2022 جهت استخراج چهار شاخص پوشش گیاهی، رطوبت، گرما و خشکی استفاده شد. سپس شاخص اکولوژیکی سنجش از دور با تجزیهو تحلیل مؤلفه های اصلی به دست آمد. ناهمگنی فضایی شاخص اکولوژیکی سنجشاز دور در دوره مورد مطالعه توسط شاخص موران ارزیابی شد. یافته ها نشان داد که اثر بازدارندگی NDBSI و LST به طور قابلتوجهی بیشتر از اثر ترویجی NDVI و LSM بر محیط زیست محدوده موردمطالعه است. بر اساس نتایج RSEI مساحت طبقه با کیفیت محیط زیست ضعیف در سال های 1998، 2010 و 2022 به ترتیب 36/59، 49/65 و 02/56 درصد به دست آمد. منطقه با سطوح عالی و خوب RSEI عمدتاً متعلق به اراضی جنگلی و نیزار بود. مقادیر میانگین RSEI حاکی از کاهش کیفیت محیط زیست در حوضه دریاچه زریبار بود. نتایج نمودارهای پراکندگی شاخص جهانی موران، در سال های 1998، 2010 و 2022 به ترتیب 86/0، 85/0 و 71/0 تعیین شد که حاکی از کاهش همگنی در این دوره بود. محیط زیست محیطی پیچیده است، بنابراین با استفاده از چهار شاخص RSEI میتوان وضعیت آن را تخمین زد. در مطالعات آینده می توان از دادههای مکانی متنوعتری مانند بهرهوری خالص اولیه و ذرات معلق در هوا استفاده شود.