بررسی سیاستگزاری مدیریت پسماند در مناطق روستایی (مطالعه موردی: روستاهای بخش کن)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته جغرافیا و برنامه ریزی روستایی گرایش سیاستگذاری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ، ایران
doi
چکیده
سیاستگزاری مدیریت پسماند، سیستمی است که جریان جمعآوری و روشهای پردازش، بازیافت و دفع پسماند را در تعامل با یکدیگر سیاستگزاری و مدیریت میکند، به نحوی که اهداف محیط زیستی، اجتماعی و اقتصادی مطلوب در یک منطقه مشخص به دست آید. هدف از پژوهش حاضر، بررسی مؤلفههای مؤثر بر سیاستگزاری مدیریت پسماند مناطق روستایی بخش کن در استان تهران میباشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی توسعهای از نوع استراتژیک میباشد و از نظر ماهیت و روش توصیفی- تحلیلی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل 1590 نفر از سرپرستان خانوادههای ساکن روستاهای بخش کن میباشد و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 202 نفر تعیین گردید. روش انجام این پژوهش بصورت پیمایشی و با مصاحبه نیمهساختارمند با پاسخدهندگان و تکمیل پرسشنامهها از آنها است. برای تعیین روایی و جهت معتبر سازی محتوای پرسشنامههای تحقیق از تکنیک دلفی (نظرسنجی خبرگان) استفاده گردید. همچنین پایایی یا قابلیت اعتماد پرسشنامه از طریق آزمون مقایسه دو نسبت سنجیده شد. در این پژوهش جهت بررسی مدیریت پسماند در مناطق روستایی مورد مطالعه از سه مؤلفه رهبری توأم با نوآوری، بکارگیری صحیح منابع و برنامه-ریزی و ساماندهی استفاده شده و تأثیر آنها بر سیاستگزاری در این حوزه مطالعاتی بررسی شده است. نتایج حاصل از این تحقیق با استفاده از آزمون کای اسکوئر نشان داد که سه مؤلفه رهبری توأم با نوآوری، بکارگیری صحیح منابع و برنامه-ریزی و ساماندهی با سیاستگزاری مدیریت پسماند رابطه معنیداری دارند. همچنین با توجه به نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون چندگانه مجموعاَ 59 درصد از واریانس سیاستگزاری مدیریت پسماند توسط سه بعد یاد شده تعیین شده است.
