فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

جمع همراهی ناظر بر یک اسم (با مصداق انسانی) به‌همراه یک فرد یا چند فرد دیگر است. جمع همراهی مجموعه‌ای را می‌سازد که اعضای آن همگون نیستند و با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. این نکتۀ مهم، جمع همراهی را از جمع معمولی متمایز می‌سازد. در زبان‌های جهان جمع همراهی با امکانات ترکیبی و تحلیلیِ مختلفی بیان می‌شود. هدف ما در این مقاله استخراج و توصیف این امکانات در منتخبی از زبان‌های ایرانی است. جمع همراهی بیشتر در زبان گفتار کاربرد دارد و کمتر به زبان نوشتار راه یافته است، بنابراین در متون رسمی کمتر منعکس شده است. به همین دلیل، داده‌های این تحقیق به‌صورت میدانی و ازطریق شبکه‌های اجتماعی با پرسش از گویشوران بومی استخراج شده است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که در زبان‌های ایرانی از شش روش مختلف برای بیان جمع همراهی استفاده می‌شود. در بعضی از زبان‌های ایرانی از دو روش جایگزین یا تکمیلی برای بیان جمع همراهی استفاده شده است و گزینش هریک از دو روش گاهی به خصوصیات ذاتی اسم مورد نظر و گاهی به دیدگاه ارزشی گوینده نسبت به مجموعۀ مورد نظر بستگی دارد.