تأثیر استفاده از هورمون آزادکنندۀ گنادوتروپین‌ در بهبود بازدهی القاء فحلی گوسفند مغانی

نویسندگان

1 بخش تحقیقات علوم دامی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل(مغان)،سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اردبیل،

2 موسسه تحقیقات علوم دامی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.

doi
10.22092/asj.2024.363962.2352
چکیده

این مطالعه با هدف بهبود عملکرد تولیدمثلی میش‌های مغانی با استفاده از هورمون‌های گنادوتروپین سرم مادیان آبستن و هورمون آزادکنندۀ گنادوتروپین‌ متعاقب همزمان‌سازی فحلی انجام شد. در آزمایش اول: اوایل اردیبهشت ماه 160 رأس میش انتخاب شدند و به طور تصادفی به چهار گروه 40 رأسی شامل گروه‌های شاهد (گروه اول)، همزمان‌سازی با اسفنج پروژسترون(گروه دوم )، همزمان‌سازی با اسفنج پروژسترون به اضافه تزریق 400 واحد گنادوتروپین سرم مادیان آبستن در روز اسفج برداری( گروه سوم) و همزمان‌سازی با اسفنج پروژسترون به اضافه تزریق 400 واحد گنادوتروپین سرم مادیان آبستن در روز اسفنج برداری و تزریق دو میلی لیتر وتارولین50 ساعت بعد از اسفنج برداری(گروه چهارم)، تقسیم شدند. در آزمایش دوم بره‌های متولد شده در مدت شیرخوارگی به مدت 90 روز با کنسانتره کمکی با 5/17 درصد پروتئین خام و 75/2 مگاکالری در کیلوگرم انرژی قابل متابولیسم تغذیه شدند. کم‌ترین بازدهی وزن تولد بره در گروه‌های اول و گروه دوم و بیش‌ترین آن درگروه سوم حاصل شد(05/0>P). از لحاظ بازدهی وزن از شیرگیری بره‌ها، کم‌ترین میزان در گروه‌های اول و دوم و بیش‌ترین آن در گروه‌های سوم و چهارم مشاهده شد(05/0>P). به طور کلی در مقایسه با تیمار شاهد(گروه اول) در گروه چهارم 60 درصد درآمد بیش‌تری عاید دامدار شد.