مقایسة ساخت واژههای مشتق پربسامد در زبان فارسی ازمنظر صرف واژهبنیاد و صرف تکواژبنیاد
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
2 دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
3 دانشجوی دکتری زبان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
4 دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
doi
چکیده
دو نگرش مطرح به ساختواژه همواره مورد توجه پژوهشگران حوزه صرف زبان بوده است؛ رویکرد تکواژبنیاد که مورد نظر پژوهشگرانی چون سلکرک (1982) و لیبر (1992) بوده و رویکرد واژهبنیاد که مورد نظر پژوهشگرانی همچون آرونف (1976) و باکنر (1993) بوده است. از دیدگاه آرونف یک واژة جدید با اعمال قاعده به یک واژة موجود منفرد ساخته میشود و درنتیجه، واژة جدید و واژهای که قبلاً وجود داشته است از اعضای طبقۀ واژگانی اصلی است. اما در رویکردِ تکواژبنیاد، تکواژها نقشی اساسی در شکلگیریِ واژهها دارند. ساخت واژه در رویکرد تکواژبنیاد روی محور همنشینی و در رویکرد واژهبنیاد روی محور جانشینی صورت میگیرد. هدف اصلیِ پژوهشِ حاضر، بررسی ساختار واژههای پربسامدِ مشتق در زبان فارسی براساس نظریة واژهبنیادِ آرونف (1976) و تکواژبنیادِ لیبر (1992) بوده است. بدین منظور، 1000 واژۀ نخست از واژههای پربسامدِ مشتقِ زبانِ فارسی از پایگاه دادههای زبان فارسی استخراج شد و سپس ساختِ هر واژه، براساس هر دو رویکرد مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. یافتههای پژوهش نشان داد 78/0درصد از واژهها تنها با رویکرد واژهبنیاد، 67/0 درصد تنها با رویکرد تکواژبنیاد و 55/98 درصد از واژههای مشتق زبان فارسی با هر دو رویکرد سازگار است.