مقایسه روش‌های مختلف عمل‌آوری بر ترکیب شیمیایی، تجزیه‌پذیری شکمبه‌ای و قابلیت هضم برون‌تنی دانه سویا

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس

2 گروه علوم دامی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 گروه علوم دامی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.22092/asj.2022.358414.2221
چکیده

هدف از این مطالعه مقایسه روش‌های مختلف عمل‌آوری بر ترکیب شیمیایی، فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری شکمبه‌ای ماده خشک و پروتئین خام و قابلیت هضم برون تنی دانه سویا بود. بدین منظور 3 راس گاو نژاد دشتیاری فیستوله‌دار شکمبه-ای جهت اندازه‌گیری تجزیه پذیری ماده خشک و پروتئین خام دانه سویا استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد ،دانه سویا پرتودهی با گاما در دز 20 و 40 کیلو‌گری، دانه سویا پرتودهی با الکترون در دزهای 20 و 40 کیلو گری، دانه سویا پرتودهی با ماکروویو با قدرت 800 وات به مدت ۳ و 5 دقیقه، دانه سویا تفت داده شده به مدت 15 و 30 دقیقه بودند. نتایج نشان داد پرتوتابی گاما و الکترون با دزهای 20 و 40 کیلوگری و همچنین تفت دادن به مدت 15 و 30 دقیقه سبب کاهش بخش سریع تجزیه (a) و افزایش در بخش کند تجزیه (b) ماده خشک و پروتئین خام دانه سویا شد (05/0>P). پرتوتابی گاما و الکترون با دزهای 20 و 40 کیلوگری و تفت دادن به مدت 15 دقیقه، تجزیه پذیری موثر ماده خشک دانه سویا را در سرعت های عبوری 2، 5 و 8 درصد در ساعت به طور معنی داری نسبت به تیمار بدون فرآوری کاهش داد (05/0>P). پرتوتابی گاما با دز های 20 و 40 کیلوگری تجزیه پذیری پروتئین خام دانه سویا را در سرعت های عبوری 2 درصد در ساعت نسبت به تیمار پرتوتابی نشده کاهش داد (05/0>P).بنابراین، پرتوتابی الکترون جهت بهبود ارزش تغذیه ای دانه سویا جهت استفاده در جیره نشخوارکنندگان توصیه می شود.