تبیین شفاعت بر اساس مبانی انسان شناختی ملاصدرا
نویسندگان
1 استاد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه زنجان
2 کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه زنجان
doi
10.22034/kalam.2023.417چکیده
شفاعت یکی از مسائل بسیار مهم درمیان مسلمانان است و با توجه به آیات به ظاهر متفاوتی که در مورد این مسئله در قرآن ذکر شده، تفسیرهای متفاوتی نیز توسط فرقههای مختلف از آن صورت گرفته است. با این وجود همه فرقههای اسلام آن را پذیرفتهاند اما اختلافاتی در تبیین آن و افرادی که مورد شفاعت قرار میگیرند، داشتهاند. در اندیشه ملاصدرا شفاعت عبارت است از: افاضه نور از حق تعالی که بر واسطهها و جواهر بین او و کسانی که در بعد و دوری از او قرار گرفتهاند، میتابد. وی تلاش کرده است براساس اندیشه فلسفی خود تبیین نوینی از شفاعت ارائه دهد که مبتنی بر اصول و مبانی فلسفی و انسان شناسی دیدگاهش باشد که این مبانی عبارتند از: رابطه واجب و ممکنات و ربط حادث به قدیم، اصل سنخیت، قاعده امکان اشرف، تبیین مفهوم انسان کامل و حقیقت محمدی وتبیین مفهوم ولایت و خلیفه الهی. امتیاز تبیین صدرا از شفاعت نیز همین فلسفی، عقلی و برهانی بودن آن است. سعی ما در این پژوهش بر این است که با روش توصیفی و تحلیلی این مبانی را شناخته و آنها را تبیین نماییم و بر همین اساس اشکالات وارد بر شفاعت را از دیدگاه صدرا بررسی کنیم.