بازاندیشی تربیت دینی رسمی در ایران: رویکردی فلسفی به تحولات نظری و اصلاحات عملی
نویسندگان
1 استادیار، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22067/fedu.2026.93279.1420چکیده
این مقاله به بررسی کیفیت تربیت دینی رسمی در ایران میپردازد و راههایی برای بهبود آن از منظر فلسفی، با تکیه بر آنچه «رویکرد اسلامی عمل» نامیده میشود، ارائه میدهد. مقاله استدلال میکند که یک چرخش پارادایمی در تربیت دینی رسمی ضروری است. چرخشهای پیشنهادی عبارتاند از: گذار از شیءانگاری به فهم عقلانیِ سوژهمحور؛ از آموزش تلقینی و پاسخمحور به پرسشگری عقلانی و گفتوگو؛ از قطعیتِ مفروض به تردید عقلانی و استدلال فرضی؛ از مطلقگرایی به حقیقتجویی؛ از دینداری ایستا به کنش دینی پویا؛ از رویکردهای فقهیِ سختگیرانه به چشماندازهای آموزشیِ انعطافپذیر؛ و از وابستگی عاطفی-شناختی به جستوجوی مستقل و صادقانه حقیقت.