مقایسه تاثیر سیلاژهای ذرت، سورگوم و ارزن بر مصرف خوراک و قابلیت هضم مواد مغذّی و فراسنجههای شکمبهای در بز
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد تغذیه دام، بخش علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان ایران.
2 استاد بخش علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.
3 استادیار بخش علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.
4 دانشیار بخش علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان ایران.
doi
10.22092/asj.2021.354391.2151چکیده
به منظور مقایسه تاثیر سیلاژهای ذرت، سورگوم و ارزن بر مصرف و قابلیت هضم مواد مغذّی، و فراسنجههای شکمبهای از شش راس بز رائینی نر دو ساله با میانگین وزن 5/6±37 در یک طرح مربع لاتین 3×3 در دو تکرار استفاده شد. مصرف ماده خشک و دیگر مواد مغذّی در جیره سیلاژ ذرت بیشتر از دو جیره آزمایشی دیگر بود و در جیره دارای سیلاژ سورگوم بیش از ارزن بود (05/0P<). قابلیت هضم ماده آلی در سیلاژ ذرت بیش از سیلاژ ارزن بود (05/0P<). در ساعتهای دو، چهار، شش و هشت ساعت بعد از مصرف خوراک، غلظت نیتروژن آمونیاکی در جیره سیلاژ ذرت بیش از جیره دارای سیلاژ ارزن بود (05/0P<)، امّا بین جیرههای دارای سیلاژهای ذرت و سورگوم تفاوت معنیداری وجود نداشت. هشت ساعت بعد از مصرف خوراک، pH شکمبهای در جیره سیلاژ سورگوم کمتر از دو جیره آزمایشی دیگر بود (05/0P<). جمعیت پروتوزوای هولوتریش، سلولایتیک، انتودینیوم و کل پروتوزوآء در جیره دارای سیلاژ ذرت بیش از جیره دارای سیلاژ سورگوم و در جیره دارای سیلاژ سورگوم بیش از جیره دارای سیلاژ ارزن بود (05/0P<). نوع سیلاژها در جیرههای آزمایشی بر تولید پروتئین میکروبی در شکمبه تاثیر معنیداری نداشتند. تولید اسید والریک و ایزووالریک در جیره دارای سیلاژ ارزن بیشتر از جیره دارای سیلاژ سورگوم بود (05/0P<). نتایج آزمایش نشان دهنده کیفیت مناسبتر سیلاژ ذرت بود، اما کمبود آب و خشکسالیهای اخیر کاشت علوفههای با مصرف کمتر آب را ناگزیر میکند.
