بررسی اثر ترکیب محیط کشت و نوع سیتوکینین بر استقرار و پرآوری ریز نمونه های گردوی Z60

doi
10.22067/jhorts4.v0i0.20792
چکیده

این تحقیق به منظور مطالعه عوامل مؤثر بر استقرار، رشد و پرآوری شاخساره ریز نمونه های گردوی ایرانی، ژنوتیپ Z60 انجام شد. آزمایش استقرار بصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی، شامل بررسی اثر دو نوع محیط کشت DKW و WPM و غلظت های مختلف هورمون BA (0، 5/0 و 1 میکرو مولار) انجام شد. ریز نمونه های تک گره از شاخه های جوان ژنوتیپ Z60 در اواخر اردیبهشت ماه تهیه شدند. مقایسه میانگین داده های مربوط به دو محیط کشت نشان داد که محیط DKW نسبت به WPM بهتر عمل کرده بود اما تأثیر دو محیط بر شاخص های رشد تفاوت معنی داری نداشت. همچنین بین دو غلظت 5/0 و 1 میکرو مولار BA تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد، اما تفاوت این دو غلظت با محیط فاقد BA معنی‌دار بود. در آزمایش پرآوری، دو هورمون BA و کینیتین در سه غلظت 4/4، 6/6 و 8/8 میکرو مولار در محیط کشت DKW مورد بررسی قرار گرفت. داده های این آزمایش بصورت طرح کاملاً تصادفی نامتعادل تجزیه شد. اثر تیمار های مختلف هورمونی و غلظت آنها بر شاخص های رشد ژنوتیپ Z60 نشان داد که هورمون BA در غلظت 8/8 میکرو مولار نسبت به سایر تیمار ها مؤثرتر بود، هر چند که بین آنها و سایر تیمار ها (8/8 میکرو مولار کینیتین و غلظت های 4/4 و 6/6 میکرو مولار هر دو سیتوکینین) در اغلب صفات مورد ارزیابی اختلاف معنی‌داری وجود نداشت.