بررسی کارآیی فنی صنعت پرورش مرغ گوشتی استان گلستان با استفاده از روش‌های پارامتریک و غیر پارامتریک

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه علوم دامی، دانشگاه گنبد کاووس

2 استادیار، گروه علوم دامی، دانشگاه گنبد کاووس

3 استادیار، گروه علوم دامی، دانشگاه گنبد کاووس

4 دانشجوی دکترای اقتصاد کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد

doi
10.22092/asj.2020.351848.2098
چکیده

پژوهش حاضر با هدف محاسبه کارایی صنعت پرورش مرغ گوشتی استان گلستان با استفاده از روش‌های پارامتریک و غیراپارامتریک انجام شد. در سال تولیدی 95-96 از طریق مصاحبه حضوری با 90 مرغدار در استان گلستان پرسشنامه‌های تحقیق تکمیل شدند. روایی پرسشنامه با مشورت با خبره‌گان و اساتید و پایایی آن با استفاده از نرم‌افزار spss و محاسبه آلفای کرونباخ بالای 6/0تایید گردید. واحدهای فعال بر اساس ظرفیتشان به سه طبقه تقسیم شدند و حجم نمونه در هر طبقه با فرمول کوکران محاسبه شد. در روش پارامتریک از تابع تولید مرزی تصادفی کاب- داگلاس و نرم‌افزار stata استفاده شد. روش غیرپارامتریک تحلیل پوششی داده‌ها برای تعیین کارا بودن یا نبودن واحدها با نرم‌افزار اکسل انجام شد. نتایج روش پارامتریک نشان داد که افزایش نهاده های مساحت سالن‌های پرورش، هزینه درمان، تعداد نیروی کار و هزینه انرژی کارایی فنی را افزایش داد (01/0>P)، اما متغیرهای تعداد جوجه یک روزه و مقدار دان مصرفی اثر معنی‌داری بر کارایی نداشتند. در روش غیر پارامتریک، در برآورد کارایی کلی در مجموع 90 واحد تنها 14 واحد تولیدی کارا شناخته شدند اما هنگام برآورد کارایی در طبقات همگن از لحاظ میزان تولید، برخی دیگر از واحدها نیز کارا شناخته شده و تعداد آنها به 26 عدد افزایش یافت. پیشنهاد می‌شود مزارع ناکارا از نحوه تخصیص نهاده‌های نیروی کار، هزینه‌های درمان و انرژی در مزاع کارا اگو برداری نموده و تلاش کنند تا به نحو بهینه از نهاده‌های جوجه یک روزه و مقدار دان مصرفی بهره ببرند تا به مرز کارایی نزدیک شوند.