اثرات سطوح سولفات روی و سلنیوم در جیرههای غذایی حاوی روغن اکسیده بر عملکرد رشد، کیفیت گوشت و سیستم دفاع پاداکسندگی جوجههای گوشتی
نویسندگان
1 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، مجتمع آموزش عالی سراوان، سراوان، ایران.
2 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، مجتمع آموزش عالی سراوان، سراوان، ایران
3 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی ، مجتمع آموزش عالی سراوان، ایران
4 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، مجتمع آموزش عالی سراوان، سراوان ایران
doi
10.22092/asj.2020.342362.2044چکیده
به منظور ارزیابی اثرات سطوح روی و سلنیوم معدنی در جیرههای غذایی حاوی روغن اکسیده بر عملکرد، میزان فعالیت آنزیمهای پاداکسندگی و کیفیت گوشت جوجههای گوشتی، آزمایشی با استفاده از 480 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه راس 308، در قالب آزمایش فاکتوریل 2*3*2 . به منظور بررسی میزان پایداری گوشت در سن 42 روزگی، میزان مالون دی آلدئید (MDA) از نمونههای گوشت ران ذخیره شده بعد از گذشت یک ماه از کشتار مورد بررسی قرار گرفتند. میزان فعالیت سرمی آنزیمهای سوپر اکسید دیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) با خونگیری از طریق ورید بال جوجهها قبل از کشتار انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین مصرف خوراک روزانه و ضریب تبدیل جوجهها، تحت تاثیر جیرههای آزمایشی قرار نگرفت. اما میانگین افزایش وزن روزانه، تحت تاثیر میزان مصرف روی، اختلاف معنیداری نشان داد(05/0P<). سطح 100 میلیگرم، روی در مقایسه با شاهد تفاوت معنیداری بر میزان فعالیت آنزیم SOD نشان داد (05/0P<). کمترین میزان فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز مربوط به جوجههای تغذیه شده با روغن اکسیده فاقد روی و 3/0 میلیگرم/کیلوگرم سلنیوم بود. بیشترین و کمترین میزان MDA عضله ران، به ترتیب مربوط به جوجههای تغذیه شده با روغن اکسیده فاقد روی و سلنیوم و جیرههای روغن سالم حاوی100 میلیگرم/کیلوگرم روی و 3/0 میلیگرم/کیلوگرم سلنیوم، بود. نتایج این مطالعه نشان داد که اثرات همکوشش بین روی و سلنیوم بر روی آنزیم-های اکسیداسیونی و MDA مشاهده نشد. افزودن 100 میلیگرم در کیلوگرم سولفات روی و 3/0 میلیگرم در کیلوگرم سلنیوم جهت کاهش اثرات پاداکسندگی در جیرههای طیور، پیشنهاد میشود.