کیفیّت محیطی شهر و شکل ناموزون شهری در شهر بابلسر
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا، دانشکدهی علوم جغرافیایی، دانشگاه تربیّت معلّم
2 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیای، دانشگاه تهران
3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تربیت معلّم
doi
10.22059/jhgr.2012.24988چکیده
گسترش روزافزون شهرها در ابعاد کالبدی، بهویژه در مقیاس افقی، به پیدایش پدیدهی نوینی با عنوان گسترش پراکندهی شهری یا بهگفتهای پراکندهرویی شهری منجر شده است، اما اینکه تا چه حد شهروندان ساکن در دو شکل متفاوت گسترده و فشردهی شهری، کیفیّت زندگی بالایی دارند، مسألهای است که مرتبط با ابعاد و مسائل بسیاری است. سازوکار و اَشکال این پدیده در کشورهای توسعهنیافته و در حال توسعه بسیار متفاوت است با آنچه در کشورهای توسعهیافتهای چون آمریکا، استرالیا و کانادا در جریان است. هدف این مقاله، درواقع بررسی و تحلیل کیفیّت محیط زندگی در ارتباط با رشد ناموزون شهری در شهر بابلسر است. روش این مقاله توصیفی ـ تحلیل بوده و برای تبیین و تشریح موضوع مورد نظر از دو روش اسنادی و میدانی و نیز، گردآوری دادههای مورد نیاز استفاده شده است. برای تعیین نوع شکل رشد شهر از روش آنتروپی شانون استفاده شده و در ارتباط با سنجش کیفیّت محیط زندگی دادههای بهدست آمده در مطالعهی پرسشنامهای با استفاده از نرمافزار SPSS در چارچوب آزمون T،F و ضریب همبستگی پیرسون مورد تحلیل قرار گرفته شده است. نتایج پژوهش نشاندهندهی این است که شهر بابلسر طیّ دهههای پس از انقلاب دارای رشد پراکنده بوده که بیشتر کیفیّت محیط زندگی در این محلّهها، شکل گرفته از کیفیّت محیط زندگی در سایر محلّههای پایینتر دیگر است. از سویی، نتایج حاکی از آن است که بین دو متغیّر رشد ناموزون شهر و کیفیّت محیط زندگی، همبستگی بالایی وجود دارد.