آسیبشناسی مطالعات تطبیقی در فلسفه تعلیم و تربیت: با تأکید بر نمونههای پژوهشی در ایران
نویسندگان
1 دانشگاه شاهد
doi
10.22067/fedu.v9i2.80768چکیده
هدف اصلی این مقاله، شناسایی آسیبهای مطالعات تطبیقی در رشته فلسفه تعلیم و تربیت به ویژه با معرفی نمونههایی در داخل کشور میباشد. برای دستیابی به این هدف، از روش پژوهش تحلیلی (مفهومی، اسنادی و تطبیقی) بهره گرفته شد. یافتهها حاکی از آن است که آسیبهای این مطالعات را میتوان در سه دسته شامل آسیبهای معطوف به ماهیت، پژوهشگر و زمینه تطبیق تقسیمبندی کرد. آسیبهای معطوف به ماهیت تطبیق شامل ناآشنایی با رویکردها و روشهای پژوهش تطبیقی، ناآشنایی با زبان، و ناآشنایی با منابع، آسیبهای معطوف به پژوهشگر تطبیقی شامل شتابزدگی، سادهسازی، تعصبورزی و آسیبهای معطوف به زمینه تطبیق شامل بیتوجهی به زمان و مکان، و بیتوجهی به فرهنگ میباشند. در بخش پایانی، پرسشهایی که ممکن است پژوهشگر تطبیقی در مواجهه با این آسیبها مطرح کند، در قالب بحث بیان و پاسخ هر کدام ارائه شده است.