فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به‌منظور بررسی تاثیر سطوح مختلف ضایعات پرتقال بر مصرف‌خوراک، قابلیت‌هضم موادمغذی، رفتار نشخوار، آنزیم‌های سلولیتیک شکمبه و فراسنجه‌های خونی در میش‌های دالاق، از 12راس میش 1-5/1 سال غیرآبستن با میانگین وزن 9/0±33 کیلوگرم استفاده شد. این پژوهش در قالب طرح کاملاً تصادفی با 3 تیمار و 4 تکرار انجام گرفت.تیمارها شامل1- شاهد (بدون ضایعات پرتقال)، 2-تیمار حاوی 10 درصد ضایعات پرتقال، و 3- تیمار حاوی20 درصد ضایعات پرتقال بود. طول دوره آزمایش 44 روز شامل 14 روزعادت‌پذیری و 30 روزدوره آزمایش و نمونه‌برداری بود. نمونه‌های مدفوع در روزهای 25تا 27 به‌مدت سه روز از سه راس میش از هر تیمار به‌منظور تعیین قابلیت‌هضم موادمغذی جمع‌آوری گردید. در روز 20 دوره آزمایش فعالیت‌های مربوط به رفتار نشخوارمیش‌ها به مدت 24 ساعت برآورد گردید. خون‌گیری در آخر دوره قبل از خوراک‌دهی صبح به منظور اندازه‌گیری فراسنجه‌های خونی انجام شد. نمونه‌گیری از مایع شکمبه در روز 30 دوره برای اندازه‌گیری فعالیت سلولیتیک شکمبه ، pH و جمعیت پروتوزوآ انجام گرفت. تعیین pH بلافاصله بعداز نمونه‌گیری انجام شد. اضافه کردن ضایعات پرتقال در مقایسه با جیره شاهد باعث افزایش جمعیت پروتوزوآ، زمان استراحت، آنزیم خارج سلولی میکروکریستالین و کل آنزیم میکروکریستالین و کاهش زمان مصرف خوراک، زمان نشخوار، زمان جویدن (خوردن+نشخوار)، قابلیت‌هضم ماده-خشک ، ماده‌آلی شد(05/0>P). با توجه به نتایج ذکر شده، می‌توان از ضایعات پرتقال تا سطح 20 درصد در جیره میش‌ها بدون تاثیر منفی برعملکرد استفاده کرد.