فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پیشینه و اهداف: فاصله زیاد میان آموزه­های آکادمیک در دانشکده­های معماری و کار حرفه­ای در جامعه موجب شده تافارغ­التحصیلان دانشکده­های معماری اغلب با روند اشتغال و حل معضلات معماری جامعه بیگانه باشند و این­می تواند یکی از دلایل ناکارامدی آموزش طراحی معماری در ایران باشد. یکی از شاخصه­های مهم که از دیرباز هم در فرهنگ تعلیم و تربیت ایرانی حضور داشته و هم در دیدگاه­های نوین تعلیم و تربیت در دنیا مطرح است آموزش مشارکتی و تعاملی­ست. در این شیوه یادگیرندگان با دغدغه منافع جمعی و حل مسئله به­صورت گروهی خو می­گیرند. بنابراین پس از فارغ­التحصیلی توانایی بالاتری در شناسایی معضلات اجتماع و حل مسائل با همکاری و تعامل سایرین کسب می کنند. این پژوهش با هدف ارائه مدلی برای آموزش طراحی معماری مشارکتی و تعاملی در راستای کاستن از فاصله میان آموزش آکادمیک و حرفه صورت گرفته­است.روش ها‌: روش این پژوهش کیفی، علی معلولی و پسا اثبات گرایانه است که به­طور استقرایی و با گرداوری منظم و طبقه بندی­شده داده­های درجه اول صورت گرفته­است و به­دنبال اکتشاف مسائل پیرامونی آموزش طراحی معماری به شیوه مشارکتی­است.یافته‌ها:  نتایج به­د­ست­آمده از این پژوهش نشان می­دهد که  این مدل  ضمن هم­افزایی در آموزش موجب کارامدی  آموزش  طراحی در میان دانشجویان شده ، می­تواند فاصله میان آموزش آکادمیک و بازار کار را تا حدود زیادی کاهش دهد.نتیجه‌گیری: نتایج بررسی­های نظری و میدانی در خصوص مدل ارائه شده نشان می­دهد که طراحی معماری به شیوه مشارکتی و تعاملی ضمن هم افزایی در آموزش موجب کارامدی  آموزش  طراحی در میان دانشجویان می­شود. چرا که  در این مدل  از فاصله میان آموزش آکادمیک و زندگی روزمره دانشجویان کاسته می­شود. در عین حال دانشجویان موفق به کسب منافع گروهی از طریق بالا بردن احساس همبستگی می­گردند. در این مدل دانشجویان نسبت به محیط اطراف خود احساس مسئولیت نموده و شناخت بیشتری نسبت به محیط مصنوع پیرامون خویش کسب می­نمایند. بنابراین با شناسایی معضلات معماری محیط اطراف خویش به صورت گروهی به­دنبال حل مسئله می­گردند. دانشجویان در آتلیه طراحی معماری  ضمن برقراری ارتباط و ایجاد فضای گفتگویی  نه تنها در ارتقا توانمندی طراحی یکدیگر موثر واقع می­گردند، بلکه با تبیین اهداف روشن و تعریف معضلات معماری پیرامونشان ، با شناسایی هدف مشترک به دنبال حل مسئله خواهند بود. بنابراین آموزش طراحی معماری مشارکتی موجب  کم کردن فاصله میان آموزش و جامعه می­شود. موجب ارتقا  کارامدی آموزش آکادمیک طراحی معماری می­گردد. یادگیرنده را برای زندگی شغلی و اجتماعی آماده می­سازد. حس مسئولیت پذیری و تعهد در دانشجو نسبت محیط اطراف خویش را تقویت می­نماید. موجب  عینیت گرایی در آموزش می­شود و آغازآموزش با توصیف مسائل زندگی روزمره و رسیدن به فهم دقیق از واقعیات جامعه را امکان پذیر می­سازد. همچنین از طریق روابط اجتماعی، ساماندهی تجربه ،  نوآوری و خلاقیت از طریق تکثر بی توافقی ، قابلیت­های یادگیری را افزایش می­دهد. در شیوه آموزش طراحی  معماری مشارکتی امکان انتقال تجارب میان مراتب مختلف دانشجویان ایجاد می­شود.  به این ترتیب و براساس این مدل از آموزش طراحی معماری،  یکی ازمهم­ترین  کمبودهای آموزش معماری که فاصله زیاد میان بازار کار و دانشگاه است از میان برداشته خواهد شد.