شهود از منظر حکمت متعالیه
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده چندرسانهای، دانشگاه هنراسلامی تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22099/jrt.2024.51206.3112چکیده
شهود در علوم مختلف روشی برای رسیدن به پاسخ بدون حل گامبهگام مسأله است. این نوع تفکر در روانشناسی فلسفی با ویژگیهایی همچون خودگواهی، برونگرایی، انکشافی و سرعت معرفی میشود. سوال محوری این تحقیق، بدینقرار است که آیا شهود در حکمت متعالیه مورد ملاحظه قرار گرفته است؟ در صورت پاسخ مثبت، معادل آن در حکمت صدرایی چیست و چه مشخصاتی دارد؟ ارتباط شهود با شهود عرفانی و حدس از دیگر مسائل این تحقیق است. بنابر یافتههای این تحقیق تحلیلی- تطبیقی، معادل شهود در حکمت متعالیه، «حدس کشفی» است که در علوم مختلف منجر به دریافت پاسخ بدون حل گامبهگام مسأله و حدود وسط است. این روش شناخت، باعث سریعتر رسیدن به نتایج و نظرات نو و جهشهای علمی است. این تفکر، نیازمند استعداد ذاتی (قوة حدس) و دارای خصوصیات برآمده از نفس، اشراقی و سرعت است. محتوای شهود، شامل بدیهیات و مقولات ماقبل تجربه نیست و امکان خطا در آن وجود دارد. نیل به بینشها و مقامات عرفانی نیازمند هوش معنوی است و پرورش آن نیازمند تعلیم و سیر و سلوک برای تزکیه است. اما حدس کشفی منجر به جذبه و تسریع در شهود عرفانی است.