محیط‌زیست و لزوم حفظ آن از منظر قرآن و نهج‌البلاغه

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای علوم قرآن و حدیث، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم ایران

2 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد قم،‌ دانشگاه آزاد اسلامی،‌ قم، ایران

3 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم،‌ایران

doi
10.22084/nahj.2023.27357.2901
چکیده

ازجمله موضوعات مهم و ارزشمندی که در آموزه‌های قرآنی و فرهنگ گفتاری و نوشتاری امیر مؤمنان حضرت علی(ع) انعکاس یافته است مباحث مربوط به محیط‌زیست است. بی‌توجهی و سهل‌انگاری نسبت به محیط‌زیست و تخریب منابع طبیعی تأثیر مستقیم و غیرمستقیمی بر سلامت جسم و روح افراد جامعه دارد زیبایی‌های موجود در طبیعت ازجمله مظاهر قدرت و زیبایی خداوند است که توجه و تدبر در آنها موجبات نزدیکی و شناخت و معرفت خالق هستی را برای‌ آحاد جامعه فراهم می‌کند. در چنین رویکردی انسان خداباور درصدد این است که با عمل به آموزه‌های قرآن کریم و سخنان گهربار ائمه‌ طاهرین(ع) در حفظ و پاسداری از محیط‌زیست کوشا باشد. پژوهش حاضر بر آن است که با استفاده از آیات نورانی قرآنی کریم و سخنان گهربار امام علی(ع) در نهج‌البلاغه به مسئله حفظ محیط‌زیست و اهمیت و نقش آن در تعالی انسان خداباور بپردازد. از مهمترین رهیافت‌های پژوهش این است که هم در آموزه‌های قرآنی و هم در حکمت­‌های انسان‌­ساز امیر مؤمنان (ع) موارد فراوانی در جهت هدایت و تشویق انسان به حفاظت از محیط‌زیست به‌عنوان مکانی برای تعالی و رشد آدمی به چشم می‌خورد.