روششناسی ابن خلدون: رهیافتی تاریخی- اجتماعی برای مطالعات تطبیقی در حوزه آموزش و پرورش
نویسندگان
1 دانشگاه تبریز
doi
10.22067/fe.v5i2.43256چکیده
هدف اصلی این پژوهش، بررسی روششناسی ابن خلدون در مطالعه واقعیتهای تاریخی و استنتاج دلالتهایی برای آموزش و پرورش تطبیقی میباشد. برای دستیابی به این هدف از روش پژوهش تحلیلی-استنتاجی بهره گرفته شد. ابن خلدون به عنوان یک تاریخنویس مسلمان توانست با بهرهگیری از روششناسی خاص، روش بدیعی را برای بیان تاریخ ارائه کند تا جایی که برخی او را بنیانگذار «فلسفه تاریخ» دانستهاند. او در کتاب اصلی خودش یعنی «مقدمه»، روششناسی خود را بیان میکند. روش تطبیقی پایه اساسی کتاب مقدمه است. بهطورکلی میتوان گفت او با استفاده از جامعنگری و تفکر سیستمی، وقایع و رویدادهای منفک و مستقل را در ارتباط با هم مورد بررسی قرار داده است تا بتواند آنها را در بستر فرهنگی، سیاسی و اجتماعی تفسیر و سرانجام اصولی را استنتاج کند. در آموزش و پرورش تطبیقی، سه روش از کار ابن خلدون شامل روش مشاهدهای، مقایسهای و تاریخی استخراج و توضیح داده شده است.