موضوع «بازگشت» و «سکینۀ» انسان در حیات روحیِ اوجستاری در کتـاب مقدس و قـرآن، با تأکید بر سه «مرکزیت دینی»

نویسندگان

1 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات دانشگاه تهران

doi
10.22059/jrm.2022.328571.630237
چکیده

«هبوط» یا «اخراج» انسان از بهشت، حیاتی را برای بشر در کرۀ خاکی رقم زده است، که ظاهر و باطن آن آمیخته با انواع ناآرامی ­هاست؛ ناآرامی­ هایی که همواره به انسان گوشزد می­کنند که مأوا و مثوای نهایی وی بر روی کرۀ خاکی نیست و بر اوست که در اندیشۀ تدارک راه امنی برای بازگشت خود به سوی معاد و دارالسلامِ سکینه و رحمت الهی باشد. خدایی که برای انسان، آن هبوط و نزول را رقم زده، راه بازگشتی را نیز برای همو ترسیم کرده است که به صورت­های مختلف در زبان ادیان الهی بیان شده است. امن و امان، سِلم و سلام و سکینه و رحمت، کلیدواژه­ هایی برای مفاهیم و موضوعات گمشدۀ بشر، و «اورشلیم و مکه و در نهایت، مدینة­النبی» با مرکزیت پیامبر رحمت(ص) -که «رحمة للعالمین» و منبع امن و اسلام و تزکیه و تطهیر از عوامل آلودگی و ناآرامی است و در بیان پیامبران پیشین نیز به وی بشارت داده شده است - مواضع و رموز بارزی در این باب­اند. مقاله به صورت توصیفی و تطبیقی موضوعات مورد اشاره را تحلیل و نقش بارز پیامبر اکرم(ص) را در ترسیم راه سکینه و آرامش در قالب‌های مختلف روحی، جسمی، فرهنگی و معنوی واکاوی می­کند.