نقش سرمایهی اجتماعی و سرمایهی انسانی درکارآفرینی جوانان در روستاهای بخش کربال
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدهی کارآفرینی، دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشکدهی مدیریت، دانشگاه تهران
doi
چکیده
یکی از موضوعهای مهم در کشورهای رو به پیشرفت، ایجاد کسبوکار و خوداشتغالی در روستاهاست. برای برانگیختن کارآفرینی در روستاها، آگاهی از عوامل مؤثّر در موفّقیّت جوانان کارآفرین ضروری است. بر اساس مطالعات پیشین، سرمایهی اجتماعی ـ شامل ارتباطات فردی و سازمانی ـ و سرمایهی انسانی ـ شامل دانش و تجربهی کارآفرین ـ در شناسایی و بهرهبرداری از فرصتهای کارآفرینی مؤثّر است. در این مقاله، رابطهی سرمایهی اجتماعی و سرمایهی انسانی با شناسایی و بهرهبرداری از فرصت، توسّط جوانان روستایی مورد بررسی قرار میگیرد. روش پژوهش، ترکیبی از روش کیفی بر پایهی مصاحبهی حضوری و روش کمّی بر پایهی پرسشنامه است. شمار نمونهها 85 نفر بود. نتایج پژوهش بیانگر آن است که اندازهی شبکهی اجتماعی با موفّقیّت در کارآفرینی، رابطهی مثبت و معناداری دارد. مهارتهای کارآفرین و تجربهی وی با موفّقیّت در کارآفرینی رابطهی مثبت و معناداری دارد. ضریب تأثیر تشخیص فرصت بر بهرهبرداری از فرصت 91/0 و ضریب تأثیر بر بهرهبرداری از فرصت بر ایجاد کسبوکار 35/0 است.