معاد جسمانی در قرآن و عهدین
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
2 دانشگاه الزهرا
3 دانشگاه علوم پزشکی تهران
doi
10.22054/rjqk.2015.3720چکیده
اعتقاد به معاد و بازگشت انسان، فطری و همزاد با خلقت بشر بوده است و در طول تاریخ، زندگی و فعّالیّت انسان را تحت تأثیر خود قرار داده است. ادیان آسمانی نیز این اعتقاد بشر را تأیید و تأکید کردهاند. امّا این بازگشت با چه کیفیّتی در مقولة معاد جسمانی قرار میگیرد که در آموزههای ادیان سهگانه به صُوَر گوناگونی تبیین شده است. کیفیّت معاد و بازگشت انسان در ادیان آسمانی اسلام، مسیحیّت و یهود بهصورت جسمانی عنصری و ترابی میباشد. نحوة تبیین معاد جسمانی در آیات قرآن کریم و فقرات کتاب مقدّس، در مواردی مشابه و در مواردی با هم تفاوت دارد. تأکید بر بدنی بودن رستاخیز و عود همان بدن از خاک، از شاخصههای معاد جسمانی در آیات قرآن کریم و عبارات کتاب مقدّس است. گستردگی و شمول این آموزه در آیات قرآن کریم و عبارات کتاب مقدّس با تفاوتهایی همراه است. سخن گفتن اعضا و جمادات، حشر حیوانات، عینیّت بدن اُخروی با بدن دنیوی، سرنوشت جسمانی بشر از موارد اختلاف معاد جسمانی در قرآن و عهدین است. موارد اشتراک قرآن و کتب عهدین نیز متعدّد است .