محدودیتهای علوم شناختی دین در تبیین فرایند طبیعی شکلگیری و تقویت باورهای دینی
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اهلالبیت (ع)، دانشکده الهیات و معارف اهلالبیت (ع)، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22099/jrt.2020.5938چکیده
علوم شناختی دین یک رویکرد «علمی» به مطالعه دین است که میکوشد تبیینهای علّی در خصوص باورها و رفتارهای دینی ارائه دهد. مدافعان علوم شناختی دین میکوشند با توسل به ویژگیهای طبیعی ذهن انسان و تبیین نحوهی عملکرد آن، فرایند شکلگیری، تقویت و شیوع باورهای دینی را تبیین کنند. ازنظر آنها، ابزارهای ذهنی انسان طوری شکل گرفتهاند که از مفهوم خدا (و دیگر مفاهیم اساسی دین) حمایت ویژهای میکنند. این ابزارهای ذهنی، در جهت پذیرش باورهای دینی سوگیریهای پردازشی چشمگیری دارند که درنهایت به شکلگیری، تقویت و شیوع باورهای دینی منجر میشود. هدف ما در این مقاله آن است که ضمن تبیین فرایند طبیعی شکلگیری و تقویت باورهای دینی از منظر علوم شناختی دین، محدودیتهای تبیینی این رویکرد را نشان دهیم. در این مقاله نشان میدهیم که علوم شناختی دین با دو نوع محدودیت تبیینیِ اساسی مواجه است؛ نوع اول، از بیتوجهی به ابعاد فراطبیعی و اجتماعی پدیدههای دینی ناشی میشود و نوع دوم، از محدودیتهای تبیینیِ سازوکارهای شناختی ارائهشده نشأت میگیرد.