مدلسازی تلفات انسانی در سناریوی وقوع زلزله شبانه منطقة یک شهر اهواز بر پایة مدل کوبرن فازی
نویسندگان
1 شهید چمران اهواز
2 شهید چمران اهواز
doi
10.22067/geo.v5i4.52133چکیده
در کنار بومساخت خطرپذیر ایران در مواجه با زلزله، گسترش شتابان شهرنشینی در دوران معاصر و پیدایش کلانشهرها بهعنوان مکانهای تجمع جمعیت انبوه، سرمایه و زیرساختها و مکانگزینی نامناسب آنها در حریم ناامن گسلها، زمینهساز شکلگیری کانونهای شهری عموماً ناایمن در برابر زلزله شده است. اهواز کلانشهری با موقعیت راهبردی در قلمرو جغرافیایی ایران (ژئو استراتژیک و ژئواکونومیک) نیز از قاعدة خطرپذیری در برابر زلزله مستثنی نیست. بر این اساس، پژوهش حاضر با تدوین سناریو زلزله احتمالی شبانه و شبیهسازی آن در این شهر، سعی در برآورد تلفات انسانی ناشی از وقوع زلزله در نواحی پنجگانه منطقه یک کلانشهر اهواز دارد. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش توصیفی– تحلیلی است. همچنین روش آنالیز منتخب، فازی و مدل بررسی، مدل مرگآوری کوبرن و همکاران است. یافتهها حاکی از آن است که از نظر تلفات انسانی ناحیه چهار با 7031 نفر بیشترین تلفات و ناحیه پنج با 425 نفر کمترین تلفات را به خود اختصاص دادهاند. همچنین بررسی نشان داده است که علاوه بر زمان وقوع زلزله، نوع کاربری غالب و تراکم جمعیت بیشترین نقش را در میزان تلفات انسانی نواحی منطقه یک شهر اهواز ایفا میکنند.
