واکاوی ارادهی آزاد از روزن اصل علیت، در آرای علامه جعفری و ویتگنشتاین متقدم
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه قم
2 دانشکده الهیات رشته فلسفه و کلام اسلامی
doi
10.22099/jrt.2020.5684چکیده
علامه جعفری و ویتگنشتاین متقدم دو فیلسوفی هستند که صورتبندی آنها از بحث ارادهی آزاد، ارتباط تنگاتنگی با اصل علیت دارد. میتوان قرابت و همگرایی دیدگاه این دو فیلسوف را در چنین مباحثی ارزیابی کرد: تفکیک میان اراده و جهان، وجودنداشتن شبکهی علی میان اراده و کنش انسان، نقش محوری منِ مابعدالطبیعی و سوژهی متافیزیکی در ارادهی انسان و تسری اصل علیت بهمثابه پیشفرض ذهنی انسان در سنجش وقایع. وانگهی، میتوان درباب تفاوتهای نگرش این دو فیلسوف نیز سخن گفت. بهاینصورت که علامه جعفری به دوگانگی میان من متافیزیکی و اراده قائل است؛بهنحوی که من بر اراده و جهان تأثیر علی (غیر از فیزیک کلاسیک) مینهد. اما در فلسفهی ویتگنشتاین، ارادهی متافیزیکی با سوژهی متافیزیکی اینهمان است و ازآنجاکه در مرز عالم قرار دارد، پیوندی با جهان نخواهد داشت. نوآوری این مقاله در تحلیل تطبیقی ارادهی آزاد از دریچهی اصل علیت است که به همگرایی آرای دو فیلسوف در بسترهای بینشی متنوع اشاره میکند.