بررسی سطح توسعه یافتگی شهرستان های استان اصفهان در زمینه شاخص های آموزشی با استفاده از تکنیک TOPSIS، تحلیل خوشه ای و GIS

نویسندگان

1 گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه اصفهان،اصفهان،ایران

2 دانشکده جغرافیا، دانشگاه اصفهان،اصفهان،ایران

3 دانشکده جغرافیا، دانشگاه اصفهان،اصفهان،ایران

4 گروه برنامه‌ریزی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علوم و تحقیقات تهران،تهران،ایران

doi
10.22061/tej.2015.302
چکیده

هدف از پژوهش حاضر که از نوع توصیفی ـ تحلیلی بوده، بررسی و سنجش سطح توسعه­یافتگی و تبیین شکاف بین شهرستان­های استان اصفهان به لحاظ برخورداری از شاخص­های آموزشی است. اطلاعات از نوع کتابخانه­ای و با تکیه اصلی بر مستندات مرکز آمار کشور است. جهت رسیدن به اهداف پژوهش، 33 شاخص مؤثر آموزشی با استفاده از ترکیب تکنیک­های TOPSIS، تحلیل خوشه­ای و GIS مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج پژوهش علی­رغم نشان دادن شکاف و نابرابری شهرستان­های استان اصفهان در برخورداری از شاخص­های آموزشی، حاکی از این بود که سه شهرستان تیران و کرون، خوانسار و گلپایگان به ترتیب با ضریب اولویت 566/0، 564/0 و 546/0 بالاترین رتبه­ها و سه شهرستان نطنز، برخوار و فلاورجان به ترتیب با ضریب اولویت 134/0، 120/0 و 104/0، پایین­ترین رتبه­ها را به خود اختصاص داده­اند. همچنین، نتایج نشان داد فضای توسعه غالب بر استان اصفهان به لحاظ برخورداری از شاخص­های آموزشی سطح توسعه محروم است، زیرا که حدود 57 درصد شهرستان­های استان در سطح محروم، حدود 17 درصد در سطح بسیار برخوردار و برخوردار و 26 درصد شهرستان­ها در سطح متوسط واقع شده است.