امکانات درونی فلسفهی ملاصدرا در مواجهه با پوچی فضای مجازی
نویسندگان
1 فارغ التحصیل کارشناسی ارشد فلسفه و حکمت اسلامی
2 دانشیاردانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی
doi
10.22099/jrt.2020.5688چکیده
شبکههای مجازی و فناوریهای ارتباطی عصر حاضر، بر سبک زندگی انسان تأثیری فزاینده داشته است. یکی از عوامل شکلگیری بیمعنایی و نیهلیسم، توسعهی دانش و تکنولوژی و تصویر دنیایی مکانیکی و به دور از معنویات است که میتواند به نفی غایتمندی هستی منجر شود و جهانی را شکل دهد که آرمان و آموزههای معنوی ندارد و به بیمعنایی زندگی و پوچی ختم میشود؛ فضای مجازی میتواند زمینهی این بیمعنایی را فراهم کند. بهرغم مزایای بیشمار این زیستبوم نوظهور، حس اضطراب و تنهایی و در پی آن، بیمعنایی و پوچی، همچنان گریبانگیر انسان امروزی است. سؤال اساسی نوشتار حاضر این است که آیا با تکیه بر آرای فیلسوفی نظیر ملاصدرا که درباب زندگی اصیل و معنادار سخنان فراوانی گفته است، میتوان با پدیدهی فضای مجازی مواجههای معنادار و منطقی داشت؟ یافتههای پژوهش حاضر حاکی از آن است که: علیرغم امکانات و مزایای ویژهی فضای مجازی، این فضا میتواند سبب شکلگیری الگوهای رفتاری نامتعارفی در انسان شود. استنباط نگارنده از درونمایههای حکمت متعالیه آن است که برترین شیوهی برخورد با چنین آسیبهایی، رویکرد عقلگرایانه به این فضای برساختهی دست بشر و بیان کارکرد عقل درخصوص انبوه اطلاعات و دادههاست. ملاصدرا نقطهی عطف سیر صعودی انسان در مسیر تکامل و بهترین ابزار شناخت امر اصیل از غیراصیل را حیات معقول میداند. در ساحت عقلانی همهچیز از رهگذر مواجهه با معقولات است که اصالت مییابد و این سبب میشود که انسان در مواجههی با سیل عظیم دادههای فضای مجازی، از افتادن در ورطهی عالم خیال منفصل برحذر باشد و مسیر زندگی را بهسمت عقلانیت و معناداری متمایل کند.