رابطه تنبیه بدنی با سلامت روان و کفایت اجتماعی دانش‌آموزان دختر ۱۳ تا ۱۸ ساله منطقه دو تهران

نویسندگان

1 دانشگاه علامه طباطبایی،تهران، ایران.

2 واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایران

3 واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران، ایران

doi
10.22034/naes.2025.559751.1814
چکیده

هدف از این پژوهش بررسی رابطه تنبیه بدنی با سلامت روان و کفایت اجتماعی در دانش‌آموزان دختر ۱۳ تا ۱۸ ساله منطقه دو تهران بود. روش پژوهش از لحاظ هدف، بنیادی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی از نوع همبستگی با طرح رگرسیون بود. جامعۀ آماری پژوهش را کلیۀ دانش‌آموزان دختر دورۀ دوم متوسطۀ منطقه دو تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند که با روش نمونه‌گیری غیرتصادفی در دسترس، نمونه‌ای به حجم ۲۸۵ نفر انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های سنجش بدرفتاری (دِماره، ۱۹۹۵)، کفایت اجتماعی (فلنر و همکاران، ۱۹۹۰) و نسخۀ کوتاه سلامت روان (کییز، ۲۰۰۲) بودند. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تنبیه بدنی با سلامت روان (۵۲۷/۰- = r) و کفایت اجتماعی (۵۱۶/۰- = r) رابطۀ منفی و معناداری دارد و قادر است ۸/۲۷ درصد از واریانس سلامت روان و ۶/۲۶ درصد از واریانس کفایت اجتماعی را تبیین کند (۰۱/۰ > P). یافته‌های این پژوهش بر نقش مخرب تنبیه بدنی بر شاخص‌های روانی-اجتماعی نوجوانان تأکید دارد و لزوم طراحی مداخلات آموزشی برای معلمان و والدین در جهت ترویج روش‌های انضباطی مثبت و ایجاد محیط‌های آموزشی حمایت‌گر را نشان می‌دهد.