معقولات فلسفی از منظر صدر الدین دشتکی
نویسندگان
1 استادیار دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه شیراز
2 دانشجوی دکترای تخصصی در دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jrt.2019.31395.1969چکیده
پیش از ملاصدرا معقولات به اولی و ثانوی تقسیم میشد. هرچند در سخنان فارابی و ابنسینا به تمایز میان معقولات ثانی منطقی و فلسفی توجه شده بود، ولی اصطلاح «معقول ثانی فلسفی» جعل نشده بود. ملاصدرا علاوه بر جعل این اصطلاح، این بحث را توسعه داد و آن را تکامل بخشید. صدرالدین محمد دشتکی که از بزرگان مکتب فلسفی شیراز است، نظر منحصربهفردی در این بحث اختیار کرده است. این نوشتار برای اولینبار، بهصورت تفصیلی دیدگاه ایشان درخصوص معقولات ثانیه را با تکیه بر نسخ خطی حاشیهی قدیم وی بر شرح تجرید قوشچی بررسی کرده است. معناشناسی معقولات ثانیه، انقسام معقولات به اشتقاقی و غیراشتقاقی، اتحاد خارجی قسمی از معقولات با موضوعات خود، نحوهی عروض و اتصاف خارجی و ذهنی، ازجملهی این بررسیهاست. علاوه بر این، گزارشی که ملاصدرا از دیدگاه دشتکی ارائه کرده است، با استناد به سخنان خود دشتکی تأیید شده است. شاخصهی اصلی تفکر ایشان در این بحث آن است که مصادیق مفاهیم فلسفی را به مفاهیم مشتق و غیرمشتق تقسیم کرده و قائل به خارجیت معقولاتی اشتقاقی چون موجود و ممکن، بهنحو اتحاد با موضوعاتشان شده است، درحالیکه معقولاتی غیراشتقاقی چون وجود و امکان را اعتباری قلمداد کرده است.