تاثیر آموزش مدیریت والدینی بر بهبود نشانگان اضطراب کودکان مادران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس

نویسندگان

1 گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.

2 استادیار مشاوره توانبخشی، گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران

3 استاد تمام روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

4 دانشیار روانشناسی بالینی، گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران

doi
10.22034/naes.2025.533093.1725
چکیده

هدف: پژوهش حاضر باهدف تعیین تاثیر آموزش مدیریت رفتاری والدینی بر بهبود نشانگان اضطراب کودکان مادران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس انجام شد. روش: این مطالعه از نوع مطالعه آزمایشی و از نوع تک آزمودنی بود. جامعه آماری پژوهش تمام مادرانی بودندکه در زمان انجام پژوهش (سال 1403)، مبتلا به ام اس و عضو انجمن ام اس بوده و فرزند بین ۸ تا ۱۲ سال با نشانگان اضطراب داشتند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند انجام شد و از میان افراد واجد شرایط، سه شرکت‌کننده انتخاب شدند. مداخله شامل شش جلسه 90 دقیقه‌ای بود که جلسات به‌صورت آنلاین اجرا شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسش‌نامه آنلاین اضطراب کودکان اسپنس استفاده شد.تحلیل داده‌ها با استفاده از نمودار‌ها، بهبود توانایی‌ها بر اساس شیب و تغییرپذیری بررسی و علاوه بر این فرضیه پژوهش با روش تحلیل چشمی نمودار‌ها، درصد بهبودی، شاخص تغییر معتبر و اندازه اثر بررسی شده‌ است.نتایج: یافته‌ها نشان داد که آموزش مدیریت رفتاری به والدین منجر به کاهش نشانگان اضطراب کودکان مادران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس شد. با میانگین اندازه اثر 5/1 و میانگین درصد بهبودی 7/44 شده است همچنین نتایج نشان دهنده ماندگاری اثرات درمانی در پیگیری یک ماهه (با میانگین درصد بهبودی 5/40) و پیگیری دو ماهه (با میانگین درصد بهبودی5/38) و میانگین اندازه اثر 81/1بود.نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر تاثیر مثبت آموزش مدیریت والدینی را بر کاهش اضطراب کودکان مادران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس نشان داد. این روش درمانی در کاهش اضطراب کودکان و بهبود وضعیت هیجانی آنها مؤثر بوده و توانسته است به‌عنوان یک رویکرد کارآمد در مداخلات روان‌شناختی برای این گروه از کودکان عمل کند. پیشنهاد می‌شود سازمان‌های ارگان‌های حمایتی و متخصصان حوزه سلامت در طراحی مداخلات پیشگیرانه و حمایتی، توجه ویژه‌ای نسبت به خانواده‌هایی با عضو مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس داشته باشند.