آمایش آموزش عالی در پهنه جغرافیایی کشور
نویسندگان
1 استادیار گروه برنامه ریزی آموزش عالی و واحد سیستم اطلاعات جغرافیایی مؤسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی
doi
چکیده
امروزه، دانشگاهها بهعنوان یکی از مهمترین نهادهای «مکان محور» مورد توجه برنامهریزان شهری قرار گرفتهاند و این خرد جمعی ایجاد شده است که برای دستیابی به تعادل منطقهای و استفاده منطقی از امکانات و قابلیتهای منطقه لازم است بیش از همیشه به نحوۀ استقرار و تراکم آموزشعالی در منطقه تأکید و در بازنگری محتوای برنامههای آموزشی دانشگاهها و کاربردی ساختن دورههای آموزشی متناسب با ظرفیتهای منطقهای و جغرافیایی اهتمام شود. هدف از این مطالعه بررسی نقش آموزشعالی در توسعه استانهای کشور با استفاده از مدلهای تحلیل عاملی و ضریب توسعه یافتگی موریس و ارزیابی عملکرد دانشگاهها و مراکز آموزشعالی در توسعه بخشهای اقتصادی 31 استان کشور بود. نتایج تحقیق نشان داد که با افزایش تعداد مراکز آموزشعالی، دسترسی مناطق به زیرساختهای شهری، اجتماعی ـ اقتصادی و فرهنگی بیشتر شده است و مناطق از توسعه یافتگی بیشتری برخوردار شدهاند. اما بهدلیل نبود برنامهریزیهای آمایشی در کلان کشور و بهخصوص در نظام آموزشعالی، عمدتاً کارکردهای دانشگاهها منتزع از فعالیتهای بخشهای اجتماعی ـ اقتصادی مناطق بوده است و آنها نتوانستهاند در تأمین نیرویانسانی متخصص شاغل در بخشهای مختلف اقتصادی، بهویژه بخش کشاورزی نقش مؤثری داشته باشند.
