تدوین مدل بیصداقتی تحصیلی بر اساس هیجانهای پیشرفت با میانجیگری درگیری تحصیلی خانواده در دانش-آموزان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روان شناسی عمومی، واحدسمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
2 دانشیار گروه مهندسی صنایع، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد سمنان، سمنان، ایران.
3 استادیارگروه روان شناسی، واحدسمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
4 استاد گروه روان شناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.22034/naes.2025.506570.1654چکیده
هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تدوین مدل بیصداقتی تحصیلی بر اساس هیجانهای پیشرفت با میانجیگری درگیری تحصیلی خانواده دانشآموزان بود. روش پژوهش: طرح پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دختر متوسطه دوم شهر سمنان در سال 1403-1402 بود که با استفاده از نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای تعداد 260 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای بیصداقتی تحصیلی (مککابی و تروینییو، 1999)، هیجانات پیشرفت (پکران و همکاران، 2005) و درگیری تحصیلی خانواده (فن و ویلیامز، 2010) بودند. دادهها با استفاده از روش آماری مدلیابی معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شد. یافتهها: ارزیابی مدل فرضی پژوهش با استفاده از شاخص های برازندگی نشان داد که مدل فرضی، با مدل اندازه گیری برازش دارد (91/0=CFI، 96/0= NFI،07/0=(RMSEA. نتایج پژوهش نشان داد که هیجان-های پیشرفت بهطور مستقیم بر بیصداقتی تحصیلی در سطح 05/0P< تاثیر معناداری دارد؛ همچنین، هیجانهای پیشرفت بهطور غیرمستقیم از طریق درگیری تحصیلی خانواده نیز بر بیصداقتی تحصیلی موثر است. نتیجهگیری: با توجه به نتایج این پژوهش، جهت بهبود بیصداقتی تحصیلی، مداخله در هیجانهای پیشرفت و درگیری تحصیلی خانواده در دانشآموزان میتواند دارای اهمیت باشد.
