منظر اول شخص قوی؛ معیار هویت شخصی از دیدگاه لین رادر بیکر
نویسندگان
1 استاد تمام گروه فلسفه و کلام دانشگاه قم
2 دانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی دانشگاه قم
3 استاد تمام گروه فلسفه اخلاق دانشگاه قم
doi
10.22061/orj.2023.1839چکیده
فیلسوفان ذهن، براساس رویکردهای گوناگون در مسئله ذهن، درباره هویت شخصی، «شخص» یا «من» معیارهای متفاوتی مطرح کردهاند. یکی از این معیارها داشتن منظر اول شخص است. یکی از طرفداران این دیدگاه، لین رادر بیکر، فیلسوف فیزیکالیست غیرتقلیلگرا است که در عین حال که هویت انسان را نه نفس مجرد میداند و نه تحویل آن به جنبههای فیزیکی را برمیتابد، داشتن منظر اول شخص قوی را شرط لازم و کافی برای شخص بودن میداند. منظر اول شخص قوی به معنای توانایی درک خود به عنوان خود به صورت اول شخص و بدون استفاده از هر اسم و توصیف یا همان خودآگاهی است که شخص انسان را از دیگر موجودات متمایز میکند. در مقابل، منظر اول شخص ضعیف قرار دارد که ویژه موجوداتی است که علیرغم داشتن آگاهی از ویژگی خوداگاهی بیبهرهاند. مقاله حاضر با روش تحلیلی-انتقادی ضمن تحلیل بیکر در باب منظر اول شخص، دیدگاه او را ارزیابی و نقد کرده است. ابهام در ماهیت منظر اول شخص و شخص بودن، فقدان استدلال برای برخی ادعاها و فقدان وضوح در بعضی از پیششرطها و پیشفرضهای آن از جمله نقدهایی است که مقبولیت و انسجام دیدگاه بیکر را با مشکل مواجه کرده است.