رسالهالطیرِ ابنسینا، فتوتنامۀ هنرمندان
نویسندگان
1 استاد، گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران،
2 دانشجوی دکتری، فلسفه هنر، دانشگاه علوم تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22061/orj.2023.1853چکیده
داستانهای رمزی ابنسینا همواره به عنوان تمثیلهای عرفانی مورد برررسی قرار گرفتهاند؛ مسئلهای که باعث شده مهمترین ویژگی این آثار، که همان داستان بودن آنها است کمتر مورد توجه قرار گیرد؛ در صورتی که این آثار به عنوان آثار هنری میتوانند جای خالی مباحث مرتبط با هنر را در اندیشۀ ابنسینا پُر کنند و قسمتهای تازه و متفاوتی از اندیشۀ شیخالریس پیرامون مقولۀ هنر را برای ما روشن کنند. در میان داستانهای رمزی ابنسینا، وضعیت رسالهالطیر، متفاوت از دیگر داستانها است. سؤالی که در این مقاله مطرح میشود دربارۀ جایگاه رسالهالطیر در میان داستانهای رمزی ابنسینا و نسبت آن با تفکر او دربارۀ مقولۀ هنر است و این که چگونه رسالهالطیر میتواند به تبیین اندیشۀ ابنسینا در مورد مسلۀ هنر بپردازد؟ ابنسینا در این اثر مباحث مختلفی را مطرح میکند که حول محور آگاهی و معرفت، سیرو سلوک، آموزش و تربیت میچرخند؛ این مباحث با مباحث مطرح شده در فتوتنامهها، در نوع نگاه، بیان و هدف مشترکاند؛ به گونهای که میتوان این گونه نتیجه گرفت که ابنسینا با نگارش رسالهالطیر، هم به خلق اثری هنری پرداخته و هم در این اثر با رویکردی همانند فتوتنامهها، مسیر تربیتی خاص خود را به هنرمندان نشان داده است.
