آموزش معماری پایدار در ایران، موانع و گرایش ها
نویسندگان
1 دانشگاه علم و صنعت ایران- معماری،تهران،ایران
2 دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران،تهران،ایران
3 دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران،تهران،ایران
doi
10.22061/tej.2008.1294چکیده
مقاله حاضر درباره لزوم توجه به آموزش معماری پایدار در ایران و بررسی امکانات و موانع آن است. هدف این آموزش دستیابی به آگاهی علمی درباره منابع محیطی، اصول اخلاقی، ارزشها و مهارت ها در راستای اهداف توسعه پایدار و مشارکت مردم در تصمیم گیری ها است. در گذار از معماری متعارف به سری معماری پایدار، آموزش معماری نیازمند تحولی اساسی بوده و با موانع متعدد و ساختاری هم مواجه است. مشکلات برنامه ریزی آموزشی در دروس معماری پایدار شامل استفاده از منابع محیطی، حمل و نقل، مصالح ساختمانی، جمع آوری و یکپارچه سازی سامانه های ساختمانی و کاربری های چند منظوره و منطبق با ارزشهای انسانی میشود. در ایران این آموزشها در تقابل با عادات جامعه قرار دارد و نیازمند هماهنگی ساختار مدیریتی است. بررسی آموزش معماری پایدار در سه دانشگاه ایرانی نشان داده که با وجود برخی کاستی هایی در این آموزش نگرش دانشجویان جهت یافته و انگیزه کافی برای تغییر عملکرد ایجاد شده است. معماری خورشیدی که در دهه هفتاد میلادی پس از بحران انرژی مورد توجه قرار گرفت، در ایران با اقبال بسیاری از استادان روبرو شده است چنانکه آن را در برنامه آموزش خود قرار داده اند.