واکاوی خطبۀ شقشقیه با رویکرد تحلیل گفتمان انتقادی
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد مترجمی زبان عربی دانشگاه بوعلیسینا، همدان، ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه بوعلیسینا، همدان، ایران
doi
10.22084/nahj.2021.24901.2708چکیده
تحلیل گفتمان انتقادی با رویکرد نوین و گرایش بینرشتهای علاوهبر ساختار و صورت متن، کارکردهای اجتماعی متن را نیز بررسی میکند و با نگاهی انتقادی، روابط پنهان قدرت و فرایندهای سیاسی، فرهنگی و ایدئولوژیک موجود در متن را از طریق بلاغت، نحو و بافت موقعیتی و بینامتنی بررسینموده و تقابلهای گفتمانی را ترسیم میکند. خطبه شقشقیه با توجه به دارا بودن نکات مهم تاریخی در مورد خلافت و بیعت، یک گفتمان انتقادی جالب توجه بهشمار میرود. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی- تحلیلی و براساس الگوی گفتمان انتقادی نورمن فرکلاف، به گفتمانکاوی خطبۀ شقشقیه در سه سطح توصیف، تفسیر و تبیین میپردازد تا به چگونگی نقد عملکرد خلفا توسط علی(ع) و روش انتقاد آن حضرت از انحرافات و مصائب جامعه اسلامی پس از رسول خدا و نیز به چگونگی ترسیم بیعت عمومی مردم با امام، در قالب نظریۀ یادشده، پیببرد و رابطه قدرت و ایدئولوژی در گفتمان یادشده را آشکار نماید. نتایج پژوهش نشان میدهد در سطح توصیف، امام با استفاده از همنشینی واژگان متضاد و مترادف، صنایع بیانی، کنشهای گفتاری، جملات خبری مؤکّد، جملات کوتاه و پیوندهای واژگانی، سعی در نشاندادن تقابل میان گفتمان عدالتخواه علوی با گفتمان رقیب دارد؛ چنانکه در سطح تفسیر نیز با کاربست مستقیم و غیرمستقیم آیات قرآن، سعی در تشریح علم و آگاهی خویش، بیعلاقگی خود به خلافت ناعادلانه و بیان صفات رذیلۀ ناکثین، قاسطین و مارقین دارد. در سطح تبیین نیز علی(ع) با تبیین مسائل تاریخی خلافت، تلاش میکند ضمن جلوگیری از به قدرت رسیدن مجدد ایدئولوژی انحرافی، زمینه بازتولید گفتمان اصیل اسلامی را فراهم نماید.