بررسی نقش و جایگاه منصب سپهسالار در حکومت صفویان
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
10.30466/jhf.2024.55732.1017چکیده
روی کار آمدن شاه عباس اول (1038 - 996 ق) سبب تغییرات گسترده در ساختار حکومت صفویان (1135- 907 ق) گردید. یکی از راهکارهای شاه عباس برای تحکیم پایههای قدرت خویش، کاهش قدرت نیروهای قزلباش و اصلاحات در تشکیلات نظامی صفویان بود. از درون این اصلاحات شاه عباس برخی مناصب جدید نظامی به وجود آمدند که یکی از این آنها منصب سپهسالاری بود. در واقع پیشینه منصب سپهسالاری به دوران پیش از اسلام برمیگشت و شاه عباس به نوعی به احیای آن پرداخت. سپهسالار در تشکیلات نظامی صفویان مسئولیت فرماندهی تمامی نیروهای نظامی اعم از قزلباش، قوللرها و ... را بر عهده داشت. معمولاً این منصب در زمان وقوع جنگ وجود داشته و در مقاطعی که صفویان درگیر جنگ خاصی نبودهاند، این منصب را حذف میکردند. البته این قاعده همواره رعایت نمیشد و در برخی مواقع منصب سپهسالاری بدون آنکه کشور در حالت جنگی باشد نیز وجود داشت. به هر روی پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش و جایگاه سپهسالار در تشکیلات نظامی و اداری صفویان به انجام رسیده است. روش و رویکرد پژوهش حاضر توصیفی - تحلیلی بر پایه جمعآوری اطلاعات به روش کتابخانهای انجام شده است. ابزار اصلی پژوهش استناد به متون اصلی دوره صفویه میباشد.