خلق معکوس در الهیات سیمون وی
نویسندگان
1 استادیار گروه فلسفه، دانشگاه یاسوج
2 کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه یاسوج
doi
10.22059/jrm.2021.314134.630128چکیده
خلق معکوس یکی از ایدههای محوری در عرفان سیمون وی است که نخستین بار از سوی او در گفتمان الهیاتی و عرفانی مسیحیت مطرح گردید. فهم ایدۀ خلق معکوس در گروی فهم مدل آفرینش از منظر سیمون وی است. به باور سیمون وی، خدا از روی عشق برای آنکه جهانِ خلقت تحقق یابد از خداییِ خود کنارهگیری میکند. در آفرینش، همانطور که خدا خودش را از الوهیتش تهی میکند تا آدمی و جهان خلقت وجود داشته باشند، در خلق معکوس نیز انسان باید با تقلید از خدا خودش را از آنچه که به او داده شده است تهی کند تا بتواند آنگونه که خدا میخواهد در آفرینش مشارکت کند. خلقمعکوس صرفاً به معنای تقلید از انقطاع خدا از الوهیتش نیست؛ بلکه یک کنش منفعلانه است که در این عمل، پس از ترک دلبستگیها و خیالاندیشیها باید تنها چشم بهراه بود. سیمون وی از رهگذر عمل خلق معکوس، چگونگیِ نفی خود پرستی و دوری جستن از خود محوری را تبیین میکند.