بررسی و نقد رابطۀ اسما و صفات با ذات الهی از منظر سید حیدر آملی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه و کلام، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران،
2 استاد گروه فلسفه و کلام، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران
3 استادیار گروه فلسفه و کلام، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران
doi
10.22059/jrm.2021.325774.630207چکیده
کشف رابطۀ میان ذات با اسما و صفات الهی، همواره یکی از دغدغههای بزرگ دینپژوهان بوده است. پژوهش حاضر در پی این دغدغه و بر اساس پرسش اصلی«رابطۀ ذات و صفات الهی در نظام فکری سید حیدر آملی چگونه تبیین میشود؟» شکل گرفته است. جستار حاضر با این خط مشی که ابتدا مطالب مرتبط با موضوع، جمعآوری و کدگذاری شده و سپس با چینش منطقی در جهت رسیدن به نتیجه سامان یافتهاند. در نهایت نتایج حاصله پس از تحلیل گزارش شدهاند. این نتایج عبارتند از: سید حیدر آملی اسما و صفات الهی مجرای ظهور مرتبی ذات الهی معرفی میکند، البته با توجه به تفکیکناپذیری اسما و صفات به نظر میرسد این دو در یک مرتبه، قرار میگیرند؛ در نظام فکری سید حیدر آملی، اسما عین ذات معرفی شده است، اما دلایل او برای عینیت مخدوش به نظر رسیده است و در نهایت عملکرد او در اثبات این مدعا موفق ارزیابی نشده است؛ با بازسازی استدلال بر غیریت از میان سخنان سید حیدر آملی، در مواضعی او متمایل به نظریۀ غیریت ارزیابی شده است؛ راه برونرفت از این تضاد درونی یافتن وجه جمعی میان عینیت و غیرت خواهد بود؛ به نظر میرسد وجه جمع عینیت و غیریت، نظریۀ «اسما و صفات، تجلی ذات» است، چرا که با یک اعتبار تجلی غیر از ذات و تنزل ذات از مقام اطلاق است و از سوی دیگر تجلی از متجلی (تجلی کننده) جدایی ندارد. این نظریه در آثار سید حیدر وجود ندارد، اما نظام اندیشهای او با این نظریه سازگارتر به نظر میرسد.