اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر تحمل پریشانی و ابرازگری هیجانی دانشآموزان با اختلال انفجاری متناوب
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روان شناسی عمومی، واحدسمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
3 استادیار گروه زبان انگلیسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
4 استادیار گروه روان شناسی، واحدسمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
doi
10.22034/naes.2024.474676.1527چکیده
هدف از این پژوهش اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر تحمل پریشانی و ابرازگری هیجانی دانشآموزان با اختلال انفجاری متناوب بود. طرح پژوهشی نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه نوجوانان 18-12 ساله مبتلا به اختلال انفجاری متناوب در سال تحصیلی 1402-1403 بود که در مدارس شهر تهران مشغول به تحصیل بودند. حجم نمونه شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه گواه) از جامعه آماری به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شده و در گروههای گواه و آزمایش جایگماری شدند. برای گروه آزمایشی، آموزش تنظیم هیجان اجرا شد در حالیکه گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماندند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اختلال انفجاری متناوب (کوکارو و همکاران، 2017)، پرسشنامه تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، 2005) و مقیاس ابزار هیجان (پنزا-کلیو و زیمن، 2002) بود. دادهها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و نرم افزار SPSS-27 تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان بر تحمل پریشانی و ابرازگری هیجانی در مراحل پسآزمون و پیگیری تاثیر معنیدار داشته است. یافتههای این پژوهش اطلاعات مفیدی را در ارتباط با آموزش تنظیم هیجان فراهم میکند و روانشناسان و روانپزشکان میتوانند برای بهبود تحمل پریشانی و ابرازگری هیجانی دانشآموزان دارای اختلال انفجاری متناوب از این مداخله استفاده نمایند.