تناظر قرآن و انسان در حکمت صدرایی و نتایج این رویکرد در زبان دین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه اصفهان
2 دانشیار فلسفه و کلام دانشگاه اصفهان
doi
10.22099/jrt.2015.3384چکیده
مقالهی حاضر به بررسی تناظر قرآن و انسان در حکمت متعالیه میپردازد و ناظر به کاربرد حقیقی و غیراعتباری زبان دین در اسلام (زبان قرآن) با رویکرد حکمت متعالیه است. این نوشتار ضمن طرح اهم مسائل و مبانی حکمت متعالیه، دیدگاه خود را در بحث زبان دین و قرآن بیان میکند. همچنین با عنایت به تئوری ترکیبی زبان دین و مراتب مختلف دین، لزوم توجه به ساحت انفسیِ زبان قرآن را متذکر میشود. در طی این مقاله، خواننده ضمن مرور اجمالی نظریات گوناگون در باب زبان دین و قرآن، به افقهای درخور تأملی در این مسأله راه مییابد. همچنین نظرهای متمایز مفسران در باب مسألهی «لسان قوم» مورد بررسی قرار میگیرد.
