نقش میانجیگرانه مثبت اندیشی در رابطه بین احساس تنهایی و پرخاشگری با خلق افسرده دانشآموزان 8 تا 12 سال
نویسندگان
1 دانشیار مشاوره. دانشکده ادبیات و علوم انسانی. دانشگاه گیلان. رشت ایران
2 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی؛ دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشیار روانشناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
4 دانشیار روانشناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22034/naes.2024.461849.1444چکیده
مقدمه: خلق افسرده از عوامل مهم افت عملکردتحصیلی درمیان دانشآموزان است. هدف پژوهش حاضر تعیین نقش میانجیگرانه مثبتاندیشی در رابطه بین احساس تنهایی، پرخاشگری و خلقافسرده دانشآموزان است. روش پژوهش: مطالعه از نوع توصیف-همبستگی است. جامعهآماری کلیه دانشآموزان دختر و پسر مقطع ابتدایی شهر رشت در سال 1400-1399 بودند که بهروش نمونهگیری خوشهای دومرحلهای انتخاب و بهپرسشنامههای مثبتاندیشی اینگرام و ویسنیکی (1988)، علائم مرضی کودکان(گادو و اسپرافکین، 1994)، افسردگیکودکان کواکس (1981) و احساس تنهایی آشر و ویلر (1985) پاسخ دادند. دادهها با مدل معادلات ساختاری و نرمافزارهایSPSS وAMOS نسخه 22 تحلیل شدند. بهمنظور تحلیل روابط میانجی از روش بوتاسترپ در برنامه ماکروپریچر و هایز(2008)استفاده شد. یافتهها: الگوی ساختاری اصلاحشده احساس تنهایی و پرخاشگری با خلق افسرده از طریق میانجیگری مثبت اندیشی برازش مطلوبی به دست آورد (005/0 RSMEA= ، 011/1 2/df=χ). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد بین تنهایی و خلق افسرده با مثبتاندیشی رابطه منفی و معناداری وجود دارد (بهترتیب 297/0 - r= ، 05/0 P< ؛469/0 - r= ، 01/0 P<). بین احساس تنهایی و پرخاشگری با خلق افسرده رابطه مثبت و معناداری وجود دارد(بهترتیب 466/0 r= ، 01/0 P< ؛ 505/0 r= ، 01/0 P<). تحلیل بوتاستراپ آشکار ساخت مثبت اندیشی قادربه میانجیگری رابطه بین پرخاشگری و خلق افسرده نیست اما در رابطه بین احساس تنهایی و خلق افسرده میانجیگری نمود (001/0p<).نتیجهگیری: رابطه بین پرخاشگری و خلق افسرده آنقدر نیروند است که مثبتاندیشی قادر به کاهش رابطه میان آن دو نیست. با این وجود مثبت اندیشی قادر است اثرات مخرب احساس تنهایی را برخلق افسرده کاهش دهد.