نوع رابطهی انسان با خداوند از منظر مولوی، با نگاهی به روایت انواع عبادت از امام علی(ع) در نهج البلاغه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه علامه طباطبایی
2 استادیار دانشگاه شیراز
3 دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات خوراسگان
doi
10.22099/jrt.2015.2992چکیده
از دیدگاه مولانا، رابطهی مطلوب انسان با خداوند رابطهای تحکمآمیز (زاهدانه) یا توافق مبتنی بر حقوق و وظایف (تاجرانه) نیست؛ بلکه این دو رابطه گرچه کارکردهای مثبتی دارند، در حقیقت دارای ارزش ابزاری هستند و نه ارزش ذاتی و صرفاً برای کسانی مفیدند که توان دستیابی به رابطهی عاشقانه را ندارند؛ اما رابطهی مطلوب میان انسان و خداوند رابطهای عاشقانه است که ویژگیها و مؤلفههایی دارد که عبارت است از: ارادهی معشوق را ارادهی خود دانستن، توجه انحصارگرایانه، تمایل به یکیشدن با معشوق و رنج عاطفی.