فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ساخت افزایشی (AM) ساختن یک قطعه یا جزء نهایی بر اساس رسوب مواد با دقت بالا با استفاده از روش‌های مختلف است. این فرآیند یکی از پیشرفت‌های اصلی در انقلاب صنعتی چهارم به شمار می‌رود و همچنان در حال رشد می‌باشد. انواع مختلفی از روش‌های ساخت افزایشی وجود دارد و امروزه استفاده از روش‌های بازرسی کارآمد برای اطمینان از سطح معینی از کیفیت و تشخیص عیوب و ناپیوستگی‌ها در صنعت مورد نیاز است. امروزه در صنعت، آزمون‌های غیر مخرب (NDT) به طور گسترده و به‌ویژه در ساخت افزایشی، برای اطمینان از کنترل کیفیت کارآمد و نگهداری پیش بینانه بدون تغییر ویژگی‌ها و حالت اولیه مواد مورد استفاده قرار می‌گیرد. هر روش آزمون غیر مخرب بر اساس اصول فیزیکی مختلفی انجام می‌شود و انتخاب و استفاده صحیح از هر آزمون به کاربرد، فرآیند ساخت، نوع ماده و ناپیوستگی‌های احتمالی و بسیاری از موارد دیگر بستگی دارد. متداول‌ترین عیوب ایجاد شده در قطعات AM از نظر ظاهری شامل تخلخل، ناخالصی حبس شده، ترک و نقص در مواد است که عمدتاً ناشی از تغییر در پارامترهای تولید، پارامترهای تزریق و ویژگی‌های اولیه مواد است. در این مقاله به بررسی عملکرد آزمون‌های غیر مخرب به منظور بازرسی قطعات تولید شده به روش ساخت افزایشی پرداخته شد. این آزمون‌ها شامل بازرسی چشمی، آزمون مایع نافذ، آزمون ذرات مغناطیسی، آزمون جریان گردابی، آزمون فراصوت، روبش سی تی با پرتو ایکس (XCT)، آزمون نشرآوایی و آزمون دمانگاری است. کاربرد هر کدام از روش‌های NDT ذکر شده در ساخت افزایشی و مناسب بودن آن‌ها برای تشخیص عیوب قطعات ساخته‌شده به روش AMمورد بررسی قرار گرفت. همچنین میزان حساسیت و مزایا و معایب هر روش ارزیابی شد و انواع نقص، و قابلیت تشخیص این عیوب توسط روش‌های NDT ذکر گردید. با توجه به اینکه 7 دسته روش تولید در ساخت افزایشی وجود دارد، در این تحقیق کاربرد هر آزمون NDT برای دسته‌های مختلف فرآیند AM مورد بحث قرار گرفت و چالش‌های موجود در هر کدام ذکر گردید.