ساماندهی فرآیند یادگیری از نظام آموزش از راه دور در رشته معماری
نویسندگان
1 گروه معماری ، دانشگاه علوم و صنعت ایران ، تهران ، ایران
2 گروه معماری ، دانشگاه علوم و فناوری ایران ، تهران ، ایران
3 دانشکده معماری،دانشگاه علم و صنعت ایران،تهران،ایران
doi
10.22061/tej.2010.1356چکیده
کیفیت آموزشی و سطح یادگیری فراگیران آموزش از راه دور در مقایسه با آموزش حضوری یکی از مسائل مهم و مورد بحث متولیان این نظام به خصوص در رشتههای عملی و عملی- نظری مانند معماری است. وجود دروس متنوع در رشته معماری از دروس نظری صرف گرفته تا دروس کاملاً عملی چگونگی بهرهگیری از آموزش از راه دور در انتقال تجربیات مدرس به دانشجو را به تأمل بیشتر و برنامهریزی متفاوت میکشاند. داشتن یک مقایسه تطبیقی میان آموزش سنتی و آموزش بر پایه فناوریهای ارتباطی میتواند سر آغاز هر گونه تصمیمگیری در خصوص برنامهریزی و جهت دهی به این مهم باشد که تلاش شده است تا برای نخستین بار مورد سنجش قرار گیرد. در این تحقیق تلاش شده است تا سطح یادگیری دانشجویان رشته معماری تحت آموزش از راه دور و آموزش سنتی مورد مقایسه قرار گیرد. بنابراین برای رسیدن به این هدف تلاش شده است تا دانشجویان یک دوره تحصیلی در هر کلاس درس به انتخاب خود تحت یکی از دو نوع آموزش (سنتی یا از راه دور ) ترم تحصیلی خود را سپری نمایند. انتخاب کلاسهایی که مورد آزمون قرار گرفته است از میان دروس تخصصی و براساس سطوح نظر به عمل در ارایه دروس آنها میباشد، که در متن مقاله به تفصیل بیان میگردد. این مقاله به مقایسه سطح یادگیری دانشجویان رشته معماری در نظام حضوری و از راه دور ایران در درسهای رشته تحصیلی معماری پرداخته است. این پژوهش یک تحقیق نیمه تجربی است. جامعه آماری آن دانشجویان معماری کاردانی و کارشناسی در سال 87-86 و 86-85 در دانشگاه محقق اردبیل بوده و اطلاعات آن توسط ارزیابی کمی- کیفی دانشجویان در دروس دانشگاهی و مقایسه تطبیقی میزان یادگیری آنها با یکدیگر حاصل شده است.