بررسی و تحلیل بزرگترین موانع رشد و کمال انسان در نهج البلاغه و مثنوی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه شیراز
2 استاد دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jrt.2014.2451چکیده
نوشتار حاضر موانع راه کمال انسان را از دیدگاه نهجالبلاغه و مثنوی بررسی کرده و از میان رهزنان بیشماری که در این مسیر بر سر راه انسان قد علم کردهاند، به نفس اماره و شیطان و حب دنیا پرداخته است؛ زیرا این عوامل سهگانه خود مانعزاست؛ یعنی ریشهی آفتهای بسیار دیگری نیز به شمار میروند. در کلام حضرت علی(ع)، دشمنانگی شیطان در مقایسه با نفس بیشتر است؛ زیرا نفس آنگاه که تبدیل مزاج مییابد، دیگر بر سر راه انسان قرار نمیگیرد؛ امّا در کلام مولوی، نفس غالباً به معنی نفس امّاره است، بنابراین خطر او از شیطان بیشتر است. دنیا در کلام امیرمؤمنان و مولوی، دو چهره دارد: چهرهای فریبا و چهرهای پنددهنده؛ آنگاه فریباست که نفس و شیطان از آن سوء استفاده کنند و به همین دلیل جزء موانع بزرگ راه کمال انسان قلمداد میگردد.