مبانی هستیشناختی رمزپردازی در حکمت متعالیه صدرایی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
2 استادیار دانشگاه هنر تهران
3 دانشیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
10.22061/orj.2019.1130چکیده
رمزپردازی از روشهایی است که در فرهنگ و تمدنهای مختلف برای انتقال معانی مختلفی نظیر معانی متافیزیکی مورد استفاده قرار گرفته و در عرصه فرهنگ و تمدن اسلامی نیز دارای سابقه بوده است. در حکمت اشراقی سهروردی و همچنین تعالیم عرفا میتوان رمزپردازی را به شکل گستردهای مشاهده کرد. با توجه به اینکه شیوة رمزپردازی مبتنی بر نوعی هستیشناسی خاص است؛ لذا این پژوهش در پی یافتن پاسخ این سؤال است که: آیا مبانی هستیشناختی حکمت متعالیه صدرایی که از مکاتب برجسته در حکمت اسلامی است، با رمزپردازی تناسب دارد و میتواند به عنوان پشتیبان نظری آن قرار گیرد؟ این مبانی کدامند؟ به نظر میرسد مبانی هستیشناختی حکمت متعالیه به خاطر بررسیهای عمیق و دقیق پیرامون وجود، میتواند به عنوان مبنای نظری رمزپردازی قرار گیرد. در این پژوهش به اهم این مبانی مانند اصالت و تشکیک وجود، حمل حقیقت و رقیقت و وجود رابط اشاره شده است که هر یک به نحوی مبیّن رمزپردازی است. این مبانی چارچوبی را فراهم مینمایند که بر اساس آن رمزپردازی دارای بنیانی قوی و عقلانی خواهد بود و همچنین ملاک و معیاری وجودی را برای ارزیابی و تشخیص رمزپردازیهای صحیح و عقلانی در اختیار قرار میدهد.