اثر تعدیلگر تأمین مالی از محل افزایـش سرمایه و نوع مالکیت بر رابطه بین سیاست تقسیم سود و کیفیت گزارشگری مالی
نویسندگان
1 مربی، گروه حسابداری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 استادیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22059/acctgrev.2021.317660.1008505چکیده
هدف: هدف این پژوهش، بررسی اثر تأمین مالی از محل افزایش سرمایه و نوع مالکیت بر رابطه بین سیاست تقسیم سود و کیفیت گزارشگری مالی شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. روش: نمونه آماری پژوهش، شامل 124 شرکت در بازه زمانی 1390 تا 1397 است. متغیر وابسته این پژوهش، کیفیت گزارشگری مالی است که برای اندازهگیری آن، از شاخصهایی نظیر کیفیت اقلام تعهدی، پیشبینیکنندگی سود و محافظهکاری استفاده شده است. همچنین، کیفیت اقلام تعهدی با استفاده از الگوی دیچاو و دیچو (2002) و محافظهکاری نیز بر اساس مدل گیولی و هین (2000) اندازهگیری شده است. یافتهها: نتایج تجزیه و تحلیل آماری فرضیههای پژوهش نشان میدهد که بین سیاست تقسیم سود و کیفیت گزارشگری مالی (کیفیت اقلام تعهدی و پیشبینیکنندگی سود) شرکتها رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، نتایج بیانگر آن است که نوع مالکیت شرکت (دولتی یا غیر دولتی) این رابطه را تعدیل میکند. بهعلاوه، تأمین مالی از محل افزایش سرمایه، فقط رابطه تقسیم سود و محافظهکاری را تعدیل میکند. نتیجهگیری: شرکتهایی که سودهای بیشتری پرداخت میکنند، از کیفیت اقلام تعهدی بالاتری برخوردارند. بهعلاوه، با افزایش میزان سود سهام پرداختی، قدرت پیشبینیکنندگی سود افزایش مییابد. مطابق با یافتهها، ارتباط سود سهام و کیفیت گزارشگری مالی در شرکتهای با مالکیت دولتی ضعیفتر است و سود سهام، در خصوص کیفیت بالای گزارشگری مالی محتوای اطلاعاتی ندارد. تأمین مالی از محل افزایش سرمایه نیز، فقط رابطه محافظهکاری و تقسیم سود را تضعیف میکند و بر رابطه تقسیم سود و دو معیار دیگر کیفیت گزارشگری تأثیری ندارد.
